نقد

اولاً، اين علايق و اميال فطرى كه در روح انسان است، از آن جهت كه فطرى است و روان‏شناسى جديد هم آن را تأييد مى‏كند، قابل ريشه كن كردن نيست. حداكثر اين است كه در اثر رياضت‏ها پس رانده شده و به ضمير ناخودآگاه مى‏رود، ولى بعدها به صورت خطرناكى از مجراى ديگرى ظهور و بروز مى‏كند و موجب بيمارى‏هاى روحى و عصبى مى‏شود.⁽¹⁾

ثانيا، قرآن كريم همين محبّت‏ها را به عنوان نشانه‏هاى حكمت پروردگار ذكر مى‏كند. براى مثال، در سوره روم ضمن يادآورى آفرينش بشر و خواب و بعضى چيزهاى ديگر به عنوان نشانه‏هاى تدبير خداوند، مى‏فرمايد: «يكى از نشانه‏هاى پروردگار اين است كه همسرانى از جنس خودتان براى شما آفريد تا به آن‏ها آرام گيريد و در ميانتان دوستى و مهربانى به وجود آورد. در اين حقيقت، نشانه‏ها از تدبير و حكمت پروردگار است براى آن‏ها كه مى‏انديشند.»⁽²⁾

علاقه به دنيا مظاهر فراوانى دارد. مانند علاقه به فرزند، علاقه به پدر و مادر، علاقه به همسر، علاقه به مال و ثروت، علاقه به احترام و محبوبيت. اگر اين علايق نبود، نه نسل بشر تداوم پيدا مى‏كرد، نه زندگى و تمدن پيش مى‏رفت و نه حركت و جنبشى بود و اساسا بشرى در روى زمين باقى نمى‏ماند. از اين‏رو، در آيه مزبور دوست داشتن همسر به عنوان يكى از نشانه‏هاى حكمت پروردگار ذكر شده است.

1ـ گرچه امروزه نظريه فرويد در مجموع رد شده است، ولى اين قسمت آن هم‏چنان مورد قبول بسيارى از علماست.

2ـ روم: 21