سرزنش دنيا و حقّانيت موجودات مادى                           

قرآن كريم در آيات فراوانى دنيا را به شدت سرزنش كرده و از آن به عنوان يك زندگانى فانى و ناپايدار ياد كرده است.⁽¹⁾ در عين حال، اين كتاب الهى، آسمان و زمين و كوه و دريا و صحرا و نبات و حيوان و انسان را با همه نظام‏ها و حركت‏هايى كه دارند، باطل نمى‏شمارد، بلكه به عكس، اين نظام را نظام راستين و حق مى‏داند.⁽²⁾ از اين‏رو، خداى متعال به موجودات و مخلوقات عالم از جماد و نبات و حيوان گرفته تا خورشيد و ماه و شب و روز،⁽³⁾ سوگند ياد مى‏كند و اين نشان‏دهنده ارزش و اعتبارى است كه خدا براى آن‏ها قايل است.

اساسا بدبينى به آفرينش و نظام هستى با هسته مركزى اسلام، يعنى توحيد سازگار نيست. اين‏گونه نظريه‏ها يا بر ماترياليسم و انكار مبدأ حكيم مبتنى است و يا براساس اعتقاد به ثنويّت است. اما در دينى كه براساس توحيد و اعتقاد به خداى دانا و توانا و حكيم بنا شده است، جايى براى اين افكار باقى نمى‏ماند. آنچه به عنوان فنا و زوال دنيا و تشبيه آن در قرآن به گياهى كه در اثر باران از زمين سر مى‏زند و رشد مى‏كند و سپس زرد و خشك مى‏گردد و تدريجا از بين مى‏رود، آمده، در حقيقت براى بالا بردن ارزش انسان است؛ يعنى انسان‏ها نبايد منتهاى آرزوى خود را امور مادى قرار دهند. خداوند هرگز نمى‏خواهد كه دنيا را در ذات خود شرّ و زشت معرفى كند.⁽⁴⁾

^{ادامه دارد...}

1ـ كهف: 46

2ـ ص: 27 / ابراهيم: 19

3ـ تين: 1ـ 3 / عاديات: 1و2 / شمس: 1و2 / ليل: 1و2

4ـ مرتضى مطهرى، بيست گفتار، ص 240