سرزنش دنيا و حقّانيت موجودات مادى                           

قرآن كريم در آيات فراوانى دنيا را به شدت سرزنش كرده و از آن به عنوان يك زندگانى فانى و ناپايدار ياد كرده است.⁽¹⁾ در عين حال، اين كتاب الهى، آسمان و زمين و كوه و دريا و صحرا و نبات و حيوان و انسان را با همه نظام‏ها و حركت‏هايى كه دارند، باطل نمى‏شمارد، بلكه به عكس، اين نظام را نظام راستين و حق مى‏داند.⁽²⁾ از اين‏رو، خداى متعال به موجودات و مخلوقات عالم از جماد و نبات و حيوان گرفته تا خورشيد و ماه و شب و روز،⁽³⁾ سوگند ياد مى‏كند و اين نشان‏دهنده ارزش و اعتبارى است كه خدا براى آن‏ها قايل است.

اساسا بدبينى به آفرينش و نظام هستى با هسته مركزى اسلام، يعنى توحيد سازگار نيست. اين‏گونه نظريه‏ها يا بر ماترياليسم و انكار مبدأ حكيم مبتنى است و يا براساس اعتقاد به ثنويّت است. اما در دينى كه براساس توحيد و اعتقاد به خداى دانا و توانا و حكيم بنا شده است، جايى براى اين افكار باقى نمى‏ماند. آنچه به عنوان فنا و زوال دنيا و تشبيه آن در قرآن به گياهى كه در اثر باران از زمين سر مى‏زند و رشد مى‏كند و سپس زرد و خشك مى‏گردد و تدريجا از بين مى‏رود، آمده، در حقيقت براى بالا بردن ارزش انسان است؛ يعنى انسان‏ها نبايد منتهاى آرزوى خود را امور مادى قرار دهند. خداوند هرگز نمى‏خواهد كه دنيا را در ذات خود شرّ و زشت معرفى كند.⁽⁴⁾

^{ادامه دارد...}

1ـ كهف: 46

2ـ ص: 27 / ابراهيم: 19

3ـ تين: 1ـ 3 / عاديات: 1و2 / شمس: 1و2 / ليل: 1و2

4ـ مرتضى مطهرى، بيست گفتار، ص 240

 آگاه باشید، در دنیا چیزی نیست مگر آنکه صاحبش به زودی از آن سیر و از داشتن آن دلگیر می‏شود، جز ادامه زندگی، زیرا در مرگ آسایشی نمی‏نگرند، حیات و زندگی چونان حکمت و دانش است که حیات دل مرده، و بینایی چشمهای نابیناست و مایه شنوایی برای گوشهای کر، آبی گوارا برای تشنگان می‏باشد که همه در آن سالم و بی‏نیازند. ویژگیهای قرآن این قرآن است که با آن می‏توانید راه حق را بنگرید، و با آن سخن گویید، و به وسیله آن بشنوید، بعضی از قرآن از بعضی دیگر سخن می‏گوید، و برخی بر برخی دیگر گواهی می‏دهد، در شناساندن خدا اختلافی نداشته، و کسی را که همراهش شد از خدا جدا نمی‏سازد.

نهج البلاغه :خطبه133 ذکر عظمت پروردگار

امـام صـادق (ع ) فـرمـود: عـیـسـى بـن مـریـم بـقـریـه گـذشـت کـه اهـل ان و پـرنـده هـا و جـاندارانش یکجا مرده بودن ، فرمود: همانا اینها بخشم و عذاب (خدا) هـلاک شـده انـد، و اگـر بمرگ خود بتدریج مرده بودند هر اینه یکدیگر را بخاک سپرده بـودنـد، حـواریون عرض کردند: یا روح الله از خدا بخواه اینان را براى ما زنده کند تا بما بگویند کردارشان چه بوده (که باین عذاب گرفتار شده اند) تا ما از ان دورى کنیم ، عـیـسى (ع ) از پروردگار خود خواست ، پس از جانب فضا بدو ندا شد: که انان را صدا بزن ، پس عیسى علیه السلام شب هنگام بر تپه از زمین بر امد، و فرمود: اى مردم این ده ، یـک تـن از مـیـان انها پاسخ داد، بلى اى روح خدا و کلمه اش ، فرمود: واى بر شما کردار

حماد بن بشیر گوید: شنیدم از امام صادق (ع ) که میفرمود: دو گرگ درنده و خونخوار که بگله بى شبانى برسند یکى از اندو در جلو گله بایستد و دیگرى در اخر انها زیان انها بیشتر از دوستى دنیا و شرف براى دین مسلمان نیست .

توضیح :مـقـصـود از دوسـتـى شـرف در روایـت هـمان اعیان منشى و تکبرى است که از این ناحیه پیدا شـود، و سـدى در مـقـابل پذیرفتن حق و دعوت پیمبران گردد، و براستى این گونه خود بـسـتـگـیـها در تاریخ بزرگترین بدبختى بوده که گریبانگر دسته از شرافت مابان شده و انان را از درک هرگونه حقیقى باز داشته است .